Ayetteki itaatin mutlaklığı onların itaatinde asla bir kaydın söz konusu olmadığını ve dolayısıyla asla bir hata ve yanlışın da söz konusu olmadığını gösteriyor. Aksi takdirde kaydını yanına koymalıydı ki insanlar yanılmasın. Bu da masumiyetin açık göstergesidir.
“Ey İman edenler! Allah'tan korkun ve doğrularla beraber olun.” ayetindeki mutlak beraberlik emri de aynı kapıya çıkmıyor mu? Özellikler açısından dikkate ettiğimizde, Allah ve Resul’den sonra velayet sahibi olanlar, kayıtsız şartsız itaat edilmeleri gerekenler ve müminlerin daime kendileriyle birlikte, yani onların yolunda izinde olmaları gerekenler birbirinden farklı kişiler olabilir mi?
Bütün bunların hepsi aynı kapıyı, aynı adresi göstermiyor mu?
Ve aslında Resulullah’ın meşhur Sekaleyn Hadisi’nde Kur’an’la birlikte ümmete emanet edip, kendilerine sımsıkı sarılmalarını emrettiği ve bunu yaptıklarında asla dalalete düşmeyecekleri garantisi verdiği kimseler yine onlar değil mi? Ve onlar Ehlibeyt’ten başka birileri mi? Kararı herkes kendi hür vicdanı, insaf ve izanıyla versin…
