es-Selâmu aleyki eyyetuhes-sıddîkatu’ş-şehîde
Fatıma: Sırların Sırrı
Fatıma, Allah’ın en büyük sırrı idi.
Kendisi sırdı, kalbi sır, o mübarek kalbin içinde saklı olanlar sır.
Derdi sır, acıları sır, çilesi sır; kadri sır, makamı sır, bütünüyle sır içinde sırdı.
Ve şimdi, o mübarek bedenini bağrına alan kabir de bir sır.
Fatıma!
Sen ne büyük bir iş başardın ve hangi yüce menzile ulaştın?!
Sadece şunu bir nebze olsun anlayabiliriz:
O’nun yaptığıyla Âdem’den Hatem’e tüm zahmetler boşa gitmedi.
O’nun eliyle Allah’ın ismi diri kaldı.
O’nun direnişiyle nübüvvet ve velayet baki kaldı, ilahî hüküm ve iradeler tekrar ihya oldu.
Rivayet ederler ki:
Bir mümin öldüğünde, kabirde kendisine verilen ilk müjde şudur:
“Cenazeni teşyi edenlerin tümü bağışlandı.”
Fatıma bunu biliyordu. Ama yine de buyurdu:
“Ey Ali! Kimseye haber verme. Kimseyi istemiyorum”
Fatıma hala ders veriyor bize:
Neden cenazesine kimseyi istemedi?
Neden kabrinin yerine kimse bilmiyor?
Peygamber’in döneminde Fatıma’nın yüzü hep güleçti, sağlıklıydı, sevinçliydi. N’oldu da O’ndan sonra hep ağlar oldu?
N’oldu da Peygamber’den yalnızca yetmiş beş gün sonra, O’nun mübarek bedenine gusül verildi?
N’oldu da Hayber’i dize getiren,
Hendek’te Amr b. Abdüved’i yere seren,
Leyletü’l-Mebît’te ölümün üzerine yürüyen,
Fatıma’nın şehadet gecesinde güçsüz kaldı?
Başını duvara koyarak “Ya Resûlallah! Sabrım iyice tükendi…” diye ağladı.
Ve O, derdini kimseye söylemedi.
Kime söylesin? Kim anlayabilirdi O’nun acısını?
Sadece birine, hitap ettiği o sevgiliye seslendi:
“Ya Resûlallah! Kızının şehadetiyle sabrım iyice azaldı.”
O, herkesin tanıdığı bir kadın değildi;
O, yalnızca şu cümleyi kurabilen tarafından tanındı:
“Artık hüznüm daimidir ve gecelerim uykusuzluk.”
Evet O’nu tanıyan, O büyük insana gönül veren Fatıma’nın şehadetiyle yıkıldı.
Çünkü o biliyordu: Fatıma kimdi.
O, bir kulun değil, sırların sırrının adı idi.
.png)
